Non-verbale communicatie
Een van mijn cliënten, een man van begin 50, belt op de afgesproken tijd bij mij aan. Zoals gewoonlijk geeft hij mij een hand en hoewel hij daarbij breed glimlacht, valt me ook nu weer op dat het lijkt alsof hij mij niet echt ziet. Ondanks het handen schudden, maken we niet écht contact.
Mijn cliënt is gekomen omdat hij tijdens een evaluatiegesprek met zijn headhunter te horen heeft gekregen dat zijn uitstraling tijdens sollicitatiegesprekken naar verluid nogal wisselend is. Presenteert hij zich de ene keer weinig krachtig en maakt hij zich ‘klein’; de andere keer komt hij bij dezelfde opdrachtgever juist dominant over en schrikt hij mensen af. Mijn cliënt wil graag van mij feedback op zijn houding, de manier waarop hij kijkt en zich beweegt.
Ik vraag hem de volgende opdracht uit te voeren: “Loop van hier naar het einde van de straat en wees je bewust van het feit dat iedereen naar jou kijkt. Loop vervolgens van het einde van de straat naar hier terug en kijk naar iedereen. Wat is het verschil?”
Terug van de oefening, vertelt mijn cliënt dat hij zich anders voelt tijdens de heenweg dan tijdens de terugweg en ook anders loopt. Dat het idee gezien te worden en de wil om anderen te zien, blijkbaar van grote invloed zijn. Ook realiseert hij zich nu dat hij tijdens sollicitatiegesprekken bezig is met hoe anderen hem ‘zien’. Zozeer zelfs, dat hij waarschijnlijk de ander niet echt ‘ziet’.
Lichaamstaal verloochend zich niet
Ik help mijn cliënt zich te realiseren dat lichaamstaal het resultaat is van zijn innerlijke beleving. Ik vertel hem dat ik hem niet kan helpen die lichaamstaal zo maar ‘weg te poetsen’ met een paar tips en tricks. Werkelijk verandering aanbrengen in lichaamstaal betekent luisteren naar wat je lichaam je zegt en daar iets mee doen.
Lichaamstaal is een uiting van hoe iemand zich voelt. Als het er op aan komt, verloochent lichaamstaal zich niet. Die kun je alleen wijzigen door de onderliggende gedachten en gevoelens te wijzigen. Jezelf leren zien, de ander willen zien en gezien willen worden.
Voordat mijn cliënt het pand verlaat, vraagt hij mij naar mijn vakantie. Zijn houding is rechtop, zijn hoofd ietwat schuin naar voren en zijn blik is open en geïnteresseerd. Ik voel dat hij mij ‘ziet’. Er is werkelijk contact.
